برای مردم زندگی نکنیم

از امروز تمرین میکنیم که برای خودمان زندگي کنیم نه سایرین .

⛔️ برای مردم زندگی نکنیم! ⛔️چرا؟به دلایل زیر:

شما هر چه قدر هم پیشرفت کنید،به درجات والای انسانیت هم برسید بازهم مردم در مورد شما قضاوت میکنند، و پشت سر شما حرف میزنند،اگر بالباس های گران قیمت بیرون بروید یا با یک ماشین مدل بالا میگویند “دزد” است و اگر با لباس های ارزان بیرون روید میگویند “گدا” است .

پیامبر خدا هم باشید باز هم در مورد شما قضاوت میکنند و حتی برخی از افراد دشمن شما میشوند وبا افکار وعقاید شما مخالفت میکنند.

انسان ها سلایق وعلایق مختلفی دارند،شما نمیتوانید کاری کنید که همه از شما خوششان بیاید،اگر تاریخ را مطالعه کنید متوجه میشوید که حتی پیامبران ،امامان،دانشمندان،بزرگان و… هم دشمنانی داشته اند و اینطور نبوده که مورد تایید همه گان باشند،درضمن ما نیازی به تایید مردم نداریم،افکار واعمال ما باید مطابق رضایت حق تعالی باشد نه مردم.چرا که  تنها منشاء اثر در عالم خداوند است واگر او نخواهد کسی نمیتواند به شما ضرر یا سودی برساند.

داستان ملا نصرالدین وپسرش:

ملانصرالدین وپسرش همراه با اسبشان راهی دیاری بودند که باید از ۴ روستا میگذشتند، ملا سوار اسب شد و پسر دهانه ی اسب را گرفت وبه راه افتادند،هنگامی که به روستای اول رسیدند مردم آن روستا گفتند عجب پدر بی رحمی،خود سوار بر مرکب است وفرزندش پیاده،ملا که حرف آنها را شنید از اسب پیاده شد و به پسرش گفت:تو سوار بر مرکب شو ومن پیاده می آیم،حرکت کردند و زمانی که به روستای دوم که رسیدند مردم روستا بادیدن آنها گفتند چه بچه گستاخی،چه قدر بی ادب است،احترام حالیش نمیشود، خود سوار اسب است و پدرش پیاده،پسر ملا باشنیدن این حرفها از اسب پیاده شد وتصمیم او هم مانند پدر خود پیاده به راه خود ادامه دهد ،پسر دهانه ی افسار اسب را گرفت وحرکت کردند،همین که به روستای سوم رسیدند،ساکنین آن روستا گفتند چه انسان های بی عقلی، اسب دارند و پیاده سفر میکنند،ملا و پسرش که از حرف مردم آن روستا تعجب کرده بودند هر دو سوار اسب شدند وراه افتادند وبه روستای چهارم رسیدند و این دفعه مردم روستای چهارم گفتند چه آدم های بی رحمی،حیوان بیچاره را له کرده اند،آخر اسب برای یک نفر است نه دو نفر،ملا و پسرش که به هر سازی که مردم زده بودند رقصیده بودند دیگر کلافه شدند و تصمیم گرفتند در ادامه ی راه یک گوش را در قرار دهند و دیگری را دروازه.

ودر آخر

فکر پرواز